W dn. 30. czerwca – 2. lipca 2009 r. w Wiedniu odbyła się konferencja na temat pomocy psychospołecznej dla osób starających się o azyl, które należą do jednej z trzech grup: osób, które utraciły kontakt z rodziną, poddanych torturom, starszych i słabych.

W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele wielu organizacji pozarządowych z państw UE (głównie psycholodzy, pracownicy socjalni, socjologowie), przedstawiciele instytucji rządowych zajmujących się kwestiami pomocy socjalnej i medycznej oraz reprezentanci  biur poszukiwań kilkunastu stowarzyszeń krajowych Czerwonego Krzyża, w tym przedstawiciel Biura Informacji i Poszukiwań PCK.

Konferencja, która została zorganizowana przez Austriacki Czerwony Krzyż, stanowiła jeden z elementów szerszego projektu przygotowanego przy współpracy Brytyjskiego, Belgijskiego i Bułgarskiego Czerwonego Krzyża, i została sfinansowana z funduszy unijnych. Celem konferencji było wypracowanie rekomendacji w zakresie pomocy psychospołecznej dla osób starających się o azyl. Rekomendacje te zostaną przedstawione Komisji Europejskiej.

Ponieważ w spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele organizacji społecznych, środowisk uchodźców i instytucji rządowych możliwe było spojrzenie na kwestie pomocy psychospołecznej dla osób starających się o azyl z kilku różnych perspektyw.

Konferencja podzielona była na trzy moduły. W pierwszym module przedstawiono prezentacje na temat: niepewności życia osób, których rodziny zaginęły w czasie konfliktu w Czeczenii oraz kwestii zdrowia psychicznego osób starających się o azyl z perspektywy rządowej i z perspektywy uchodźcy. Podczas trwania drugiego modułu zaprezentowano  projekty demonstrujące różne podejścia i metodologie do tematu pomocy uchodźcom. Ostatni moduł polegał na opracowaniu wspomnianych wcześniej rekomendacji, które zostały następnie przedstawione na sesji plenarnej i krytycznie dyskutowane.

Zaproponowano m. in. aby nowo przybyli azylanci otrzymywali zestaw informacji w swoim języku dot. przysługujących im praw, procedur uchodźczych, możliwości prowadzenia poszukiwań zaginionych członków rodziny, zdrowia fizycznego i psychicznego, konieczności oszacowania potrzeb konkretnej osoby, popierania aktywnego włączania się azylantów w ich sprawy, zaangażowania mentorów i wolontariuszy w pomoc azylantom, szkolenia pracowników i tłumaczy, ustanowienia strony internetowej dla państw UE z informacjami nt. działań na rzecz tej grupy osób, wypracowania lepszych narzędzi do badań statystycznych oraz zwiększenia nacisku na kontekst kulturowy podczas pracy z osobami starającymi się o azyl.


Katarzyna Papińska
Z-ca Kierownika
Biura Informacji i Poszukiwań PCK