W Polsce od kilkunastu lat można zaobserwować stały trend ubożenia dużej części społeczeństwa, a w okresie ostatnich kilku lat wskaźniki dotyczące skali ubóstwa i zagrożenia wykluczeniem społecznym osiągnęły wręcz nieakceptowalny poziom.

Mimo ogólnego wzrostu dochodów i wydatków, coraz większy odsetek ludności znajduje się w grupie osób żyjących poniżej granic ubóstwa - w 2003r. poniżej minimum egzystencji, czyli w ubóstwie skrajnym żyło 11,8 % społeczeństwa,( 2,7 razy więcej niż w 1996r), a poniżej minimum socjalnego - aż 59 % całej polskiej populacji..

W największym stopniu ubożenie Polaków powoduje wysokie i długotrwałe bezrobocie. Do zubożenia przyczynia się także niski poziom płacy minimalnej, oraz znaczna liczba osób ( 17,4 % ) wśród ogółu zatrudnionych, które pobierają wynagrodzenie niższe niż połowa wynagrodzenia przeciętnego. Zasoby finansowe rodziny zmniejsza także liczba dzieci pozostających na jej utrzymaniu ( 2/5 rodzin wychowujących czworo i więcej dzieci żyje poniżej minimum egzystencji , a aż 55, 9 % takich rodzin - poniżej relatywnej granicy ubóstwa ). Podobnych trudności doświadczają także osoby samotnie wychowujące dzieci ( 15,2 % rodzin niepełnych żyje w skrajnej biedzie ).

Z trudem zaspokajają swoje potrzeby także osoby niepełnosprawne oraz większość emerytów, których liczba wynosi już obecnie około 5 mln. osób, a wskutek starzenia się polskiego społeczeństwa będzie do 2030 roku systematycznie wzrastać. Coraz bardziej niekorzystny będzie także wskaźnik obciążenia demograficznego osób pracujących - osobami w wieku poprodukcyjnym. W okresie do 2012 roku na 100 osób w wieku produkcyjnym przypadać będzie około 20 osób w wieku poprodukcyjnym i liczba ta będzie stale rosła, aż do osiągnięcia poziomu 40 osób w roku 2030.


Czytaj więcej:
Strategia programowa PCK w zakresie pomocy i opieki społecznej
System szkoleń